Het wordt een hete dag. De lucht is strakblauw en de politieman voor de Amerikaanse ambassade kijkt licht ontevreden in zijn warme uniform terwijl hij beleefd naar me knikt. Het is vijf voor negen als ik mijn entree maak op onze mooie locatie aan het Lange Voorhout.
De ramen staan wijdopen in de hoge zalen en de vertrouwde geur van vers gezette koffie maakt me even heel gelukkig. Ik zoek een werkplek uit, zet de pc aan en mijn werkdag is begonnen.
Rond negen uur worden de flex-plekken langzaam maar zeker gevuld. De bekende 'goedemorgen's' en 'hoe was gisteravond?' worden steeds frequenter. Ik kijk door mijn actielijst voor vandaag en besef dat, zoals meestal het geval is, tienduizend verschillende projecten mijn aandacht vragen. Ik overdrijf wellicht maar de kern is: als je bij PDC werkt, kun je van alles op je bord krijgen!
Van lange dagen op het Telecomplein in de drukte van hardwerkende KPN'ers, tot handen schudden met meneer Barroso, Voorzitter van de Europese Commissie. Het gebeurt ook dat je zomaar docenten op vmbo-scholen moet ondersteunen in hun verhaal over het nut van Europese samenwerking om klimaatverandering tegen te gaan.
Andere dagen tikken de uren razendsnel voorbij doordat je als een soort pingpongbal heen en weer loopt van programmeur naar programmeur, omdat de computer nou net niet doet wat je hebt gevraagd. Als alles maar op tijd af is zodat de nieuwe site online kan!
Weer een dag iets nieuws geleerd, de lijst met vaardigheden op mijn cv wordt steeds langer. Wie had gedacht dat ik ooit zou leren wat een xr-rol is?
Aan het begin van de avond wordt het weer rustig, 'tot morgen' zeggen de meesten, of 'fijne avond'. Inderdaad, denk ik, het is bijna tijd om te gaan. Ik kijk naar buiten en ondanks een lichte wind is de lucht nog strak blauw. Terrasje?
